Zadzwonił do mnie pacjent po epizodzie hipoglikemii, czyli spadku glukozy poniżej normy. Mimo zjedzenia czegoś słodkiego objawy nie ustąpiły od razu. Był przerażony.

Znasz ten moment? Robi Ci się słabo. Ręce zaczynają drżeć. Serce przyspiesza. Pojawia się pot, lęk, odrealnienie i uczucie, jakby organizm miał zaraz się „wyłączyć”.

Sięgasz po coś słodkiego, bo podejrzewasz spadek cukru. Mija minuta. Piąta. Piętnasta. A Ty dalej czujesz się tragicznie.

Często wtedy w głowie od razu pojawia się myśl: „skoro zjadłem cukier, a nadal mi źle, to może dzieje się coś poważnego”.

Właśnie ten stan potocznie nazywa się „kacem glukozowym” To nie jest oficjalna nazwa medyczna, ale dobrze opisuje pewien mechanizm: cukier może już zaczynać rosnąć, ale układ nerwowy nadal jest w trybie alarmowym.

Człowiek może wtedy siedzieć, dalej jeść coś słodkiego i nadal mieć wrażenie, że zaraz odpłynie. To potrafi być naprawdę przerażające.

Kiedy glukoza spada, organizm uruchamia ratunek. Wzrasta adrenalina, która ma pomóc przetrwać spadek cukru. Problem w tym, że ta adrenalina daje objawy, które potrafią mocno przestraszyć: drżenie, kołatanie serca, potliwość, niepokój, słabość, uczucie paniki, mgłę w głowie.

Dla wielu osób to uczucie jest tak silne, że zaczynają bać się kolejnego takiego epizodu.

Najważniejsze w tym wszystkim jest to: nawet jeśli glukoza wróci już do normy, organizm nie zawsze od razu „czuje się bezpiecznie”. Adrenalina, pobudzony układ nerwowy i napięcie po epizodzie mogą jeszcze przez jakiś czas dawać drżenie, lęk, kołatanie serca, słabość albo mgłę w głowie, mimo że poziom cukru nie jest już niski. Organizm nie wyłącza adrenaliny od razu, to nie działa włącznik światła w pokoju.

Dlatego możesz już być „w trakcie poprawy”, ale nadal czuć się tak, jakby nic się nie zmieniło.

To właśnie w tym momencie najłatwiej wpaść w panikę, bo człowiek oczekuje natychmiastowej ulgi, a ciało nadal drży, serce nadal bije szybciej, głowa nadal jest zamglona.

To ważne, bo wiele osób zaczyna wtedy panikować: „Zjadłem cukier i dalej mi źle. Czyli coś jest bardzo nie tak?”. Niekoniecznie.

Czasem to nie znak, że sytuacja się pogarsza. Czasem to po prostu echo alarmu, który organizm uruchomił kilka-kilkanaście minut wcześniej. Czasem ciało po prostu dochodzi do siebie po alarmie. Ale jest jeden warunek: trzeba odróżnić kaca glukozowego od nadal trwającej hipoglikemii,

Jeśli po 10–15 minutach nadal czujesz się źle, warto ponownie zmierzyć glukozę. Jeśli cukier nadal jest niski, trzeba powtórzyć porcję szybkich węglowodanów. Nie zakładaj automatycznie, że „to tylko kac”.

Puenta przekazu?

Po spadku cukru możesz nie poczuć ulgi od razu, nawet jeśli glukoza zaczyna już rosnąć. Czasem ciało nadal trzęsie się po alarmie, mimo że zagrożenie zaczyna już mijać. Czasem glukoza wraca szybciej niż spokój układu nerwowego.

Udostępnij to komuś, kto zna ten stan aż za dobrze, albo komuś, kto myśli, że po zjedzeniu cukru wszystko powinno minąć natychmiast.